Apa Sebenarnya Yang Diberi Article 153? Sempadan Undang-Undang Keistimewaan Melayu

Sekarang letakkan slogan di luar meja.

Di atas meja, hanya tinggal satu dokumen.

Perlembagaan.

Article 153.

Ramai orang apabila menyebutnya, suara terus meninggi.

Ada yang berkata ini keistimewaan.

Ada yang berkata ini perlindungan.

Ada yang berkata ini akar ketidakadilan.

Ada yang berkata ini syarat negara didirikan.

Tetapi sebelum suara menjadi lebih kuat, kita buat satu perkara yang lebih perlahan:

Buka teks itu fasal demi fasal.

Fasal pertama: dua sisi dalam satu ayat#

Lapisan pertama Article 153(1) bukan kuota.

Ia mula-mula menulis satu tanggungjawab.

Yang di-Pertuan Agong bertanggungjawab memelihara special position Malays dan Sabah/Sarawak natives, dan juga memelihara legitimate interests other communities.^1,4

Ayat ini penting.

Kerana ia bukan hanya menulis satu sisi.

Ia juga bukan memadam sisi lain.

Teks meletakkan dua perkara dalam ayat yang sama: special position, dan legitimate interests.

Kalau satu masyarakat hanya ingat yang pertama, Article 153 akan diceritakan sebagai kuasa sehala.

Kalau hanya ingat yang kedua, kita pula tidak nampak bahawa penggubal ketika itu memang menulis satu susunan khas.

Susahnya Article 153 bermula di sini.

Ia bukan fasal kesamarataan yang mudah.

Ia juga bukan fasal keutamaan tanpa sempadan.

Ia ialah ayat yang saling menarik.

Fasal kedua: kadar munasabah, bukan cek kosong#

Article 153(2) mula bercakap tentang alat.

Ia menyebut jawatan dalam perkhidmatan awam, biasiswa, dermasiswa, serta keistimewaan dan kemudahan pendidikan atau latihan yang serupa; ia juga menyebut bahawa dalam perdagangan atau perniagaan yang memerlukan lesen atau permit di bawah undang-undang persekutuan, satu kadar yang dianggap munasabah boleh dikhaskan untuk Malays dan Sabah/Sarawak natives.^1,4

Ada satu perkataan yang tidak boleh kita lompat:

reasonable.

Munasabah.

Ia tidak menulis “semua”.

Ia tidak menulis “tanpa had”.

Ia juga tidak menulis “bila-bila masa mahu buat apa pun boleh”.

Ia menulis proportion as he may deem reasonable.

Sudah tentu, apa yang dikira munasabah itu sendiri boleh mencetuskan pertikaian besar.

Siapa menilai?

Bagaimana menilai?

Berapa kerap disemak?

Soalan-soalan ini tidak hilang hanya kerana teks menggunakan perkataan reasonable.

Tetapi sekurang-kurangnya teks itu sendiri bukan sehelai kertas putih tanpa sempadan.^1,2

Fasal ketiga: bagaimana arahan turun#

Article 153(3) bercakap tentang laluan pelaksanaan.

Yang di-Pertuan Agong boleh memberi arahan umum kepada suruhanjaya atau pihak berkuasa yang mengurus biasiswa, latihan dan kemudahan, supaya susunan perizaban dilaksanakan; pihak berkuasa itu wajib mematuhinya.^1,4

Fasal ini sangat pentadbiran.

Dan kerana ia pentadbiran, ia ada kuasa.

Sejarah kadang-kadang bukan mengubah nasib manusia melalui satu prinsip besar.

Sejarah kerap berubah melalui borang.

Satu tempat.

Satu surat tawaran.

Satu biasiswa.

Satu jawatan perkhidmatan awam.

Satu permit perniagaan.

Teks bergerak daripada tanggungjawab dalam fasal pertama, kepada ruang lingkup dalam fasal kedua, lalu kepada pelaksanaan dalam fasal ketiga.

Sampai di sini, Article 153 bukan lagi simbol semata-mata.

Ia mula masuk ke dalam hidup orang.

Fasal keempat: tidak merampas apa yang sudah di tangan#

Kemudian teks tiba-tiba menarik brek.

Article 153(4) menyatakan bahawa ketika menjalankan fasal-fasal sebelumnya, tiada sesiapa boleh dilucutkan daripada jawatan awam yang sudah dipegang, atau biasiswa, dermasiswa, keistimewaan atau kemudahan pendidikan atau latihan yang sudah dinikmati.^1,4

Fasal ini selalu dilangkau.

Tetapi ia penting.

Kerana ia menunjukkan pelaksanaan Article 153 bukan pisau yang diputar ke belakang untuk memotong hak yang sudah berlaku.

Ia mengatur ke depan.

Ia tidak sepatutnya merampas ke belakang.

Ini bukan bermaksud realiti tidak pernah ada pertikaian.

Ini juga bukan bermaksud setiap dasar dengan sendirinya adil.

Tetapi teks menulis satu brek di sini.

Fasal kelima: Article 136 masih ada#

Article 153(5) menambah satu lagi brek.

Ia berkata article ini tidak menjejaskan Article 136. Article 136 menyentuh prinsip bahawa orang dalam gred yang sama dalam perkhidmatan persekutuan harus dilayan dengan adil dalam syarat perkhidmatan.^1,4

Ini menjadikan perkara lebih rumit.

Kerana Perlembagaan menulis perizaban di satu sisi.

Pada sisi lain, ia juga menulis prinsip layanan adil dalam perkhidmatan awam.

Jadi Article 153 tidak boleh dibaca sebagai “asal menyentuh special position, semua fasal lain hilang”.

Perlembagaan tidak bekerja begitu.

Ia membiarkan fasal saling menahan.

Tahanan inilah beza Perlembagaan dengan slogan.

Slogan mahu satu ayat menang.

Perlembagaan mahu banyak ayat hidup bersama.

Fasal keenam dan ketujuh: permit dan hak sedia ada#

Article 153(6) terus bercakap tentang permit dan lesen.

Jika undang-undang persekutuan mensyaratkan sesuatu perdagangan atau perniagaan mesti mempunyai permit atau lesen, Yang di-Pertuan Agong boleh menurut article ini memastikan satu kadar munasabah dikhaskan untuk Malays dan Sabah/Sarawak natives.^1,4

Article 153(7) segera menambah had: article ini tidak boleh merampas hak, keistimewaan, permit atau lesen yang sudah diperoleh, dinikmati atau dipegang oleh sesiapa, dan tidak boleh memberi kuasa untuk menolak pembaharuan atau pemberian turutan yang biasanya boleh dijangka.^1,4

Dua fasal ini mesti dibaca bersama barulah menjadi ayat lengkap.

Fasal keenam membuka pintu.

Fasal ketujuh menarik sempadan.

Kalau hanya baca fasal keenam, kuasanya kelihatan sangat besar.

Kalau hanya baca fasal ketujuh, kita pula meremehkan keupayaannya mengubah agihan sumber.

Baca bersama, barulah nampak gerak tangan teks Perlembagaan:

Boleh mengkhaskan.

Tetapi tidak boleh terus menterbalikkan semua yang sudah wujud.

Fasal kelapan dan kesembilan: pendidikan dan permit terus melebar#

Bahagian belakang Article 153 terus mengurus ruang teknikal tentang tempat pendidikan, permit perniagaan dan beberapa susunan lesen.^1,4

Fasal-fasal ini tidak sekerap bahagian awal dibaca kuat-kuat di depan umum.

Tetapi ia membawa Article 153 daripada prinsip masuk ke institusi.

Institusi bukan benda abstrak.

Institusi menjadi tempat.

Tempat menjadi senarai.

Senarai menjadi surat yang diterima sebuah keluarga.

Atau surat yang tidak diterima sebuah keluarga.

Sebab itu pertikaian Article 153 bukan hanya pertikaian ahli undang-undang.

Ia jatuh ke dalam hidup.

Jatuh kepada sama ada anak boleh masuk sekolah tertentu.

Jatuh kepada sama ada anak muda boleh mendapat latihan.

Jatuh kepada sama ada peniaga boleh mendapat permit.

Jatuh kepada siapa yang masuk perkhidmatan awam dahulu.

Lima belas tahun yang hilang#

Kalau kita hanya membaca Perlembagaan akhir, kita mungkin menyangka Article 153 sejak awal memang tiada had masa.

Tetapi dalam laporan Reid Commission, ada satu cadangan penting yang kemudian tidak masuk ke teks akhir: Commission mencadangkan susunan ini disemak selepas lima belas tahun, dan kerajaan pada waktu itu menentukan sama ada ia dikekalkan, dikurangkan atau ditamatkan.^2,3

Cadangan itu kemudian dibuang.

Maka lima belas tahun tidak menjadi jam penggera dalam Perlembagaan.

Itulah sebabnya tulisan sebelum ini menyebut “lima belas tahun yang hilang”.

Ia menunjukkan satu perkara penting: sekurang-kurangnya dari sudut Reid Commission, susunan special position bukan hak semula jadi yang kekal tanpa perlu dibincang, tetapi satu susunan bantuan yang juga memerlukan semakan kemudian.^2,3

Tetapi politik akhir tidak menerima jam itu.

Negara menulis bantuan ke dalam Perlembagaan.

Tetapi tidak menulis tarikh semakan tetap.

Pembuangan ini memberi kesan panjang.

Article 153 bukan resit#

Jadi sekarang kembali kepada ungkapan biasa:

Kewarganegaraan ditukar dengan special position.

Mengapa ayat ini popular?

Kerana ia menangkap satu rasa sejarah.

Dalam rundingan sebelum merdeka, kewarganegaraan, special position, bahasa dan agama memang diletakkan dalam periuk tekanan politik yang sama. Bukan Melayu mahukan kedudukan warganegara yang lebih jelas; masyarakat Melayu mahu kedudukan dilindungi; Perikatan mahu mendapatkan kemerdekaan; British mahu sebuah kerajaan yang boleh berdiri dan tidak jatuh ke arah komunisme.^2,1

Tetapi mengapa ayat ini juga berbahaya?

Kerana ia terlalu menyerupai resit.

Seolah-olah di atas meja ada sehelai kertas tertulis:

Kamu beri saya ini.

Saya beri kamu itu.

Dua-dua pihak tandatangan.

Dalam bahan primer yang laman ini baca setakat ini, tiada resit seperti itu. Yang kami baca ialah laporan Reid, Perlembagaan akhir, kajian sekunder kemudian tentang Working Party, dan kesan perubahan yang tertinggal antara teks.^2,3

Jadi ayat yang lebih kukuh ialah:

Article 153 ialah sebahagian daripada kompromi Perlembagaan ketika merdeka.

Ia bukan seluruh kompromi itu.

Dan ia bukan jampi yang boleh menelan semua fasal lain.

Selepas membaca perlahan-lahan#

Selepas membaca perlahan-lahan, kita dapati Article 153 lebih sempit daripada slogan.

Ia terutama bercakap tentang perizaban munasabah dalam perkhidmatan awam, biasiswa, latihan, kemudahan pendidikan, permit dan lesen.^1,4

Selepas membaca perlahan-lahan, kita juga dapati ia lebih keras daripada ringkasan satu ayat pihak pengkritik.

Ia bukan simbol semata-mata.

Ia boleh mengubah aliran sumber.

Selepas membaca perlahan-lahan, kita juga dapati ia tidak berdiri seorang diri dalam Perlembagaan.

Di sebelahnya ada Article 136.

Dalam ayat yang sama ada other communities.

Di belakangnya ada cadangan semakan lima belas tahun dalam laporan Reid yang dipadam.

Di hadapannya ada kewarganegaraan.

Di sebelahnya lagi ada bahasa dan agama.

Jadi Article 153 yang sebenar tidak sesuai untuk dijerit.

Ia sesuai untuk dibaca.

Bukti tulisan ini, kami jelaskan kepada anda#

Huraian Article 153 fasal demi fasal berasaskan AGC Federal Constitution. Constitute Project hanya digunakan sebagai perbandingan susunan semasa yang bersifat sekunder, dan kenyataan PMO hanya sebagai bahasa awam rasmi semasa.^1,4

Semakan lima belas tahun datang daripada laporan Reid Commission. Tulisan ini menulisnya sebagai “Commission mencadangkan, teks akhir tidak menerima”, bukan sebagai “Perlembagaan asal sudah ada had masa”.^2,3

Proses dalaman Working Party masih titik lemah bukti. Laman ini belum membaca rekod mesyuarat rasmi, jadi kami tidak menulis siapa bertukar syarat dengan siapa di dalam bilik. Kami hanya menulis perbezaan yang boleh dilihat antara teks akhir dan cadangan Reid.^2,3

Tulisan ini bertanda sensitive: true. Sebelum diterbitkan, semua ayat tentang Article 153, special position, legitimate interests other communities, dan dakwaan pertukaran kewarganegaraan mesti disemak oleh Jay satu demi satu.

---

Seterusnya: Sumber boleh dikhaskan, identiti boleh ditakrifkan. Tetapi sebuah negara setiap hari mahu bercakap dalam bahasa apa? Pintu seterusnya dalam Perlembagaan merdeka tertulis dalam Article 152.